เมื่อปีที่ ที่โรงเรียนบ้านหัวแม่สุริน เช้ากลางพฤศจิกายน 2550 ครั้งที่เอาเสื้อผ้าของพี่ๆน้องๆนกแอร์ไปบริจาคชาวบ้านแถวนั้นเพื่อให้คลายหนาวได้บ้าง ผมยืนสูดลมใสๆตอนเช้า นึกถึงเรื่องราวเมื่อวาน นึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน บอกกับตัวเองในใจว่าจะทำดีอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อทุกคนในสังคมที่ผมยังยืนอยู่ได้ ขอให้เราช่วยกันคนละไม้ละมือเถอะ
อืม! เด็กน้อยตัวขาวๆหน้าใส เริ่มทยอยเดินทางเข้ามาที่โรงเรียนกัน ซึ่งห้องเรียนของเด็กเหล่านั้นผมใช้เป็นที่นอนเมื่อคืนนี้ ก็ต้องขอบคุณเขาด้วยรอยยิ้มให้ ขณะที่เริ่มเก็บข้าวของที่นอน ผมสังเกตุเด็กโตประมาณ ป4ป5 ประมาณนี้กระวีกระวาด จัดโต๊ะตั้งเก้าอี้ คว้าสมุดขึ้นมา แล้วค่อยๆลบตัวหนังสือ ทีละบรรทัด อย่างบรรจง อย่างตั้งใจ อยู่นานเชียว
ผมถามว่า “ลบไปทำไมครับ” พูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
เด็กก็ตอบผมสั้นๆว่า “เช้านี้ผมเรียนเลข ผมต้องใช้สมุดจดทำวิชาเลขครับ”
ผมเม้มริมปาก กัดฟันกรามแน่น ผมทำได้แค่เอามือโอบไหล่แน่นๆ
“ตั้งใจเรียนน่ะครับลูก ในสมุดหน้านี้ลุงขอไม่ลบได้มั๊ยครับ ให้เก็บไว้ท่องจำ”
ในสมุดหน้าที่ผมขอไม่ลบ เป็นวิชาภาษาไทยครับ
บทอาขยาน “วิชาเหมือนสินค้า อันมีค่าอยู่แดนไกล
ต้องยากลำบากไป จึงจะได้สินค้ามา……….
ทัดไท พรายจันทร์
ทัดไท พรายจันทร์
Recent Comments